Mijn ervaring: opnieuw zetten van een koperspiraal (deel 2)

In deel 1 schreef ik: Al met al denk ik dat ik er goed vanaf ben gekomen. De eerste uurtjes waren niet fijn, maar tot nu toe is het het zeker waard. Een paar uren pijn om vervolgens de komende jaren nergens naar om te hoeven kijken. Prima deal wat mij betreft! (lees hier deel 1)

In dit artikel zal ik je meenemen in hoe het verder ging. Want hoe rooskleurig het ook leek, het bleek toch niet goed te gaan. Hiervoor gebruik ik stukjes uit m’n dagboek. Als je niet houdt van ‘too much information’, zou ik dit artikel even skippen!

Verzakte spiraal

Donderdag 10 oktober

Dus ik was gestopt met de pil en had m’n allereerste koperspiraal laten zetten. Helemaal blij ermee. Het deed vreselijk veel pijn om hem te laten zetten en de uurtjes daarna waren ook geen pretje, maar daarna ging het prima. Na een week laten controleren of hij nog goed zat en dat zat ie. Dus ik was blij, tevreden, toppie. Totdat ik twee weken later voelde of ie nog goed zat en ik voelde de harde onderkant van m’n spiraal in m’n baarmoedermond. Dat is niet de bedoeling! Dus ik ging naar de huisarts, en inderdaad: hij was uitgezakt en moest er meteen uit. Dat deed geen pijn, wat ik niet had verwacht, maar ik baalde wel. Ik was zó blij met dat ding. Maar goed, nu is het even wachten totdat ik weer ongesteld word en dan kan ik een nieuwe laten zetten. Gelukkig wordt deze vergoed voor T-safe. Hopen dat deze netjes op zijn plek blijft zitten!

Even wachten op een nieuwe

Dinsdag 15 oktober

Helaas kan ik nog niet meteen m’n nieuwe spiraal laten zetten, want die moet nog aan de huisarts geleverd worden. Ik kan een gratis nieuwe krijgen, maar die moet wel helemaal vanuit T-safe opgestuurd worden en dat duurt even. Het komt deze week qua pijn ook niet zo uit met feestjes en verjaardagen, dus volgende maand is prima.

Opnieuw laten zetten

Woensdag 13 november

Overmorgen ga ik weer m’n spiraal opnieuw laten zetten. Ik kan er heel nerveus van worden, omdat het vorige keer zo’n pijn deed. Toch moet ik ontspannen, want gespannen zijn maakt het alleen maar pijnlijker. Ook ga ik meer en op tijd pijnstilling van tevoren nemen. Gelukkig gaat Jorik mee en hij brengt me ook naar huis. Helaas is hij de rest van de middag wel weg. Ik hoop zo dat de pijn minder is dan vorige keer én ik hoop natuurlijk dat hij deze keer wel goed blijft zitten. 

Vrijdag 15 november

Nou, het is gedaan hoor. Dit keer heb ik hem dus bij de andere huisarts laten zetten. Ook heb ik van tevoren meer pijnstilling genomen. Het laten plaatsen was echt veel fijner. De huisarts was minder ongemakkelijk, wel voorzichtig en ik had het idee dat hij echt goed wist wat hij aan het doen was. Ik probeerde meer dan vorige keer te ontspannen door weinig te praten en dat hielp ook echt. Toch deed het wel veel pijn, maar minder dan vorige keer. 

Heel veel pijn

Eenmaal thuis was ik in vergelijking met vorige keer ook veel minder misselijk en duizelig. Ik zei tegen Jorik dat het goed ging en dat het prima was altijd hij weg wilde gaan. Hij wilde voor mij thuis blijven, wat wel lief was, maar ik vond het niet nodig. Daarna ging het toch wat minder. Ik had echt met vlagen ontzettende pijn. Ik kan me voorstellen dat lichte weeën zo aanvoelen. M’n baarmoeder begon zich echt mega te verzetten tegen het ding. Ook voelde ik vooral een stekende pijn aan de linkerkant, dus naar mijn idee in één eierstok. Om de paar minuten kwam er een vlaag van pijn en op die momenten wist ik echt niet waar ik het zoeken moest. Zitten, liggen, kindhouding, lopen: niks werkte. Ik heb echt zitten huilen van de pijn, terwijl ik normaal gesproken best een hoge pijngrens heb. Toen heb ik de huisarts gebeld en hij zei dat ik nog wat meer pijnstilling kon nemen, en als het niet wegging dit weekend, dat ik dan even naar de hap moest gaan, want het is nu vrijdag. Na dat bellen werd het wel minder voor ongeveer een uur, maar nu voel ik weer krampen. Ik heb het idee dat het erger wordt, wanneer ik gespannen ben, bijvoorbeeld nu wanneer ik dit verhaal opschrijf. Hopelijk trekt het snel weg. 

Zaterdag 16 november

Het is nu 12:00 ’s middags de volgende dag. Gisteravond bleef het met vlagen beter en minder gaan. Vannacht heb ik nergens last van gehad. Nu heb ik een constante druk, maar niet per se meer aan één kant. Dat stelt me wel gerust. Ook heb ik nog geen pijnstilling genomen, dus als het weer wat meer wordt, kan ik dat nog altijd nemen. Ik merk dat de pijn veel meer wordt als ik spanning heb. We probeerden gisteren even naar de stad te gaan, maar dat ging echt niet. Lopen, een drukke stad, mensen. Het is alsof m’n onderbuik verkrampt, maar dan letterlijk. M’n buikspieren en liesspieren staan helemaal aangespannen. Heel gek. Eigenlijk moet ik ontspannen, maar geen idee hoe. Vanavond gaan we uit eten voor opa’s verjaardag. Ik hoop maar dat dat goed gaat. 

Zondag 17 november

Uiteindelijk is het helemaal goed gekomen. Nog tot in de middag lag ik op de bank met kramp. Om 16:30 moesten we gaan naar de verjaardag, maar ik voelde me nog steeds niet goed. We hadden afgesproken om eerst naar de stad te gaan en als dat goed ging, door te gaan naar de trein en dus naar de verjaardag. Ik ben maar naar de stad gegaan, maar eigenlijk al met het idee dat we toch weer naar huis zouden gaan. Eenmaal tijdens het fietsen en in de stad viel het best mee en dus zijn we gewoon met de trein naar de verjaardag gegaan. Het was heel gezellig en afleiding hielp mega goed. Ik denk dat daardoor de verkramping minder werd en zo trok het langzaam weg. Na het uiteten zijn we zelfs nog naar vrienden gegaan. Het was echt heel gezellig en ik had nergens last van. Nu is het zondagmiddag en het gaat nog steeds goed. Ik denk dat het nu wel voorbij is. Nu nog hopen dat het zo blijft én dat hij dit keer wel goed op z’n plekje blijft zitten. 

Hoe is het nu?

Het is nu twee maanden later en alles gaat helemaal goed. Soms heb ik ineens een kramp, maar dat trekt meestal snel weer weg. Vaak is het rond m’n eisprong dus het zou daar aan kunnen liggen. Tijdens de menstruatieweek heb ik nergens last van. Het is wat heftiger, maar niet langer. Ook kramp valt dan heel erg mee.

Dat bij mij de spiraal was verzakt was pure pech, als ik de dokters mag geloven. Wel gebruik ik niet meer de menstruatiecup, wat ik erg jammer vind, want is was gek op dat ding. Een menstruatiecup kan in de eerste weken de spiraal naar beneden trekken. Omdat ik dus al een verzakte spiraal heb gehad, durf ik het sowieso niet meer aan op de cup nog te gebruiken.

Sorry als het wat te veel details waren. Ergens vind ik het ook gek om dit zo online te gooien, maar als ik er iemand mee kan helpen, vind ik het helemaal prima. Ik had zelf graag van tevoren dit soort ervaringen willen lezen en niet alleen de perfecte- of juist horrorverhalen.


Mijn ervaring: het zetten van een koperspiraal (deel 1)

Wanneer je op internet zoekt naar ervaringen met het zetten van een spiraal, kom je alleen de horrorverhalen tegen: verdwaalde spiraaltjes, maandenlange pijn en ongewenste zwangerschappen. Daarom deel ik graag mijn (realistische) ervaring met het zetten van een koperspiraal. Misschien is het een beetje TMI, maar hopelijk heb je er wat aan!

Laat ik maar bij het begin beginnen. Ongeveer 3 dagen van tevoren werd ik nerveus voor de ingreep. Het ene moment dacht ik ‘fack it, ik ga dit gewoon doen!’, het andere moment wilde ik de afspraak het liefst afzeggen. Maar goed, dat gevoel had ik ook voor kleine prikjes of een presentatie. Ik word snel nerveus van dit soort dingen.

Mijn afspraak was al vroeg in de ochtend, namelijk om 08:10. Mijn zusje ging mee. Zij heeft ook al een koperspiraal en ik vond het fijn om er iemand bij te hebben. Ik had een halfuur van tevoren twee paracetamol ingenomen, want dit raden ze je aan. Ook had ik de dag ervoor de spiraal al opgehaald en meegenomen naar de afspraak. 

Eenmaal in bij de huisarts, mocht ik al snel gaan liggen. Het is het beste om de spiraal tijdens je menstruatie te zetten. Dan weten ze zeker dat je niet zwanger bent en het inbrengen van de eendenbek en het plaatsen doet ook minder pijn. Dat ding is nogal berucht, maar ik vond het absoluut geen pijn doen of een naar gevoel geven. Ja, het is een beetje koud, maar vergeleken met wat er komen kwam, was het niks! 

Mijn baarmoeder lag gelukkig goed, wat een hoop pijn en gedoe scheelt. Als je baarmoeder niet goed ligt, zorgt dat voor wat meer gedoe en pijn tijdens het plaatsen. Ook duurt het plaatsen dan langer. Dit is wat ik gehoord heb van mensen uit mijn omgeving. Zelf had ik hier dus geen last van, gelukkig! Daarna bepaalde de huisarts de grootte van de baarmoeder. Ik was zo nerveus dat ik niet goed heb opgelet, maar naar mijn herinnering deed hij dat met een soort breinaald-achtig meetinstrument. Dit gaf best een heftige kramp. Vergelijkbaar met een menstruatiekramp, maar dan een paar keer erger. Het zou kunnen dat mijn huisarts wat hardhandig was, maar dat was geen fijn gevoel. Gelukkig was het maar kort, na een minuutje was dat gevoel alweer weg. 

Om eerlijk te zijn had ik ook een beetje pech met mijn huisarts. Hij begon uitgebreid de handleiding te lezen, want hij had de T-safe koperspiraal nog nooit gezet. Ook zei hij dingen zoals: ‘wat een raar ding zeg’, ‘wat een onduidelijk handleiding’ en ‘ik snap er nog niks van’. Dit is natuurlijk niet chill om te horen. Uiteindelijk begreep hij het wel en zette hij de spiraal er binnen 1 of 2 minuten in. Dit gaf weer zo’n heftige kramp. Volgens mij heb ik de hand van m’n zusje helemaal fijngeknepen. Daarna ben ik heel even blijven liggen, maar al snel kon ik weer opstaan en lopen. Er bleef nog wel een kramp, maar er viel mee te lopen.

Toen we naar huis liepen werden de krampen steeds erger. Ik ging steeds krommer lopen, het voelde alsof m’n hele onderbuik samentrok en ik wilde het liefst zo snel mogelijk liggen. 

Het verschilt trouwens natuurlijk per persoon. De één heeft al heftige menstruatiekrampen elke maand en zal deze krampen niet zo spannend vinden. Ik heb meestal geen last, dus viel dit niet mee. Toch denk ik dat dit niet normale krampen zijn voor menstruatie (wel voor na het zetten van een spiraal). 

Eenmaal thuis aangekomen ben ik snel op de bank gaan liggen omdat ik duizelig en misselijk werd. Dit trok na een halfuur/drie kwartier weer weg. Ik had wel het gevoel dat ik was flauwgevallen als ik was gaan staan en lopen. Maar die misselijkheid en duizeligheid was dus snel weer weg. Tot twee uren na het plaatsen had ik erge krampen. Ik wist niet hoe ik moest zitten en ben in allemaal houdingen gaan zitten, wat niet werkte. Dat was best naar, maar geen dealbreaker. Daarna heeft m’n vriend een kruik gemaakt en dit was echt fijn. Zeker een aanrader. Ook nam ik twee Feminax en daarmee trok de pijn snel weg. Die middag had ik nog wat krampen, maar in de avond was de pijn zelfs helemaal weg. 

De dag na het plaatsen had ik weer wat krampen. Dit waren gewone menstruatiekrampen, misschien ietsje meer dan normaal. Met een feminax (of 2) was dit weer weg. De rest van de eerste week had ik meestal geen klachten. Soms lichte krampen en heel licht bloedverlies.

Al met al denk ik dat ik er goed vanaf ben gekomen. De eerste uurtjes waren niet fijn, maar tot nu toe is het het zeker waard. Een paar uren pijn om vervolgens de komende jaren nergens naar om te hoeven kijken. Prima deal wat mij betreft!

Dit verhaal krijgt nog een andere wending. Lees hier deel 2.